Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Τα απόνερα ενός "θριάμβου"
Δευτέρα, 12/10/2020

Μετά τις αυτάρεσκες αλλά «φαντασιακές» δηλώσεις της ελληνικής πλευράς για τη σύνοδο της ΕΕ για την Ανατολική Μεσόγειο, ο Ερντογάν ήρθε να μας δείξει με έργα ποιός τελικά καθορίζει την ατζέντα. Η «νέα εισβολή στην Αμμόχωστο» αλλάζει πλέον τα δεδομένα.

Οποιος έχει φτάσει μέχρι το συρματόπλεγμα στην παραλία της Αμμοχώστου καταλαβαίνει τι σημαίνει «απαγορευμένη πόλη». Για μένα ήταν μια από τις πιο έντονες εμπειρίες που έχω βιώσει ως δημοσιογράφος. Η έρημη ακρογιαλιά, τα ξενοδοχεία φαντάσματα και από κάπου στο βάθος ένας Τούρκος στρατιώτης να μου φωνάζει να μην πλησιάσω άλλο. Επι σχεδόν πέντε δεκαετίες οι Τούρκοι δεν είχαν μπει στα Βαρώσια. Ετσι κι αλλιώς ο «θρύλος» λέει ότι η Αμμόχωστος καταλήφθηκε κατά λάθος και ότι δεν εποικίστηκε ποτέ, ακριβώς επειδή αποτελούσε το μεγάλο διαπραγματευτικό χαρτί της Αγκυρας στην όποια «συμφωνία» επίλυσης του Κυπριακού.

Τώρα ο Ερντογάν αποφάσισε να μπει στα Βαρώσια. Να δημιουργήσει ακόμα ένα τετελεσμένο, λίγα μόλις εικοσιτετράωρα από τη στιγμή που ο Ελληνας πρωθυπουργός αυτοθαυμαζόταν για τα κατορθώματά του στην σύνοδο της ΕΕ για την Ανατολική Μεσόγειο. Τρόμαξε τόσο πολύ η Τουρκία από τις «απειλές της Ευρώπης» που αποφάσισε να το κάνει. Οπως αποφάσισε να εμπλακεί σε ένα ακόμα πολεμικό μέτωπο, στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.

Το τι κάνει ο Ερντογάν είναι μάλλον οφθαλμοφανές. Βρήκε «μπόσικη» την άλλη πλευρά όπως μου του είπε ένας έμπειρος Ελληνοκύπριος πολιτικός συντάκτης και αποφάσισε να εκβιάσει, να δείξει ότι θα προχωρήσει με τις δικές του λύσεις, ουσιαστικά με την θεσμοθέτηση της διχοτόμησης. Το χαρτί της Αμμοχώστου είναι πολύ βαρύ, ειδικά για όσους γνωρίζουν την σχετική προϊστορία. Για τους Ελληνοκύπριους η «νέα αυτή εισβολή» στην Αμμόχωστο είναι μια νέα πληγή που πονάει πολύ.

Για την Ευρώπη είναι επίσης μια ηχηρή και εξευτελιστική επίδειξη της αδυναμίας να πιέσουν πραγματικά τον Τούρκο πρόεδρο, με τα τόσα εσωτερικά προβλήματα, που δυτικοί αρθρογράφοι, ανάμεσά τους και Ελληνες αναλύουν κάθε τόσο προφητεύοντας την... κατάρρευσή του. Είναι μια καλή υπενθύμιση και προς την κυρία Μέρκελ ότι η αξιοπιστία του Τούρκου συνομιλητή της είναι τόσο σταθερή και σίγουρη όσο και οι ηλιόλουστες ημέρες στο Βερολίνο το φθινόπωρο....

Κάποιοι εδώ στην Αθήνα προσπάθησαν να παρηγορηθούν βλέποντας τις αντιδράσεις των ίδιων των Τουρκοκυπρίων στην παρέμβαση αυτή στα εσωτερικά τους, αλλά και στις βερμπαλιστικές υποσχέσεις για μετατροπή των Βαρωσίων σε «Λας Βέγκας» της Μεσογείου. Είναι γνωστό ότι την ατζέντα δεν την ορίζουν δυστυχώς οι Τουρκοκύπριοι. Αν κάποιοι νομίζουν ότι με «χλιαρές αντιδράσεις» και υποβάθμιση της πρόκλησης μπορούν να αποστρέψουν το βλέμμα από τις τεράστιες ευθύνες, που έχουν και η Αθήνα και το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες και που επιτρέπει στον Τούρκο πρόεδρο να τους παίζει σαν «γατάκια» ακολουθούν τελικά τον ίδιο δρόμο του «διπλωματικού» στρουθοκαμηλισμού, που φαίνεται ότι έχει επιλέξει η ελληνική κυβέρνηση για να κρύψει την αδυναμία της να ασκήσει διεκδικητική εξωτερική πολιτική. Στον φαντασιακό κόσμο της όλα βαίνουν καλώς, όσο τα πιστά κανάλια αναμεταδίδουν αμάσητες τις δηλώσεις της και δεν ρωτάνε τίποτα παραπάνω. Κατά τα άλλα το μουστάκι του κυρίου Τσαβούσογλου για το οποίο φάνηκε να ανησυχεί ο κύριος Δένδιας παραμένει στη θέση του. Ευτυχώς. Μια ανησυχία λιγότερη.

Τεύχος 22

motori.gr